Ειμαρμένη

του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη

πηγή: Facebook

Πολλά και μεγάλα έγιναν σαν σήμερα 1η Οκτωβρίου αλλά για μένα θα είναι πάντα η μέρα που έληξε ο εφιάλτης του Κ.Χ. ιδιοκτήτη ψιλικατζίδικου στην γειτονιά της Λάρισας όπου μεγάλωσα. Ο Κ.Χ., άνθρωπος λιγομίλητος και μοναχικός, άγνωστο πώς και γιατί, το φθινόπωρο του 1978, κατάφερε να παγιδεύσει μία από τις ελεύθερες γάτες της περιοχής και την κρέμασε από ένα δέντρο που υπήρχε στο διπλανό οικόπεδο. Η φρικτή πράξη του όμως έγινε αντιληπτή από τη συνταξιούχο δασκάλα Σ.Μ., της οποίας η αγάπη για τα συγκεκριμένα ζώα ήταν γνωστή σε όλους. Έκτοτε, και επί έξι συνεχόμενα χρόνια, η ηλικιωμένη γυναίκα εφορμούσε καθημερινά στο μαγαζί του και, δίχως να του απευθύνει έστω και μια φορά τον λόγο, τον χτυπούσε αλύπητα με το μπαστούνι της. Ο ψιλικατζής δοκίμασε τα πάντα για να τη σταματήσει μα όπου κι αν απευθύνθηκε έπεφτε πάνω σε πρώην μαθητές τής ιδιαίτερα αγαπητής τιμωρού του, που, άλλοτε με το καλό και άλλοτε με το άγριο, τον συμβούλευαν να δεχτεί τη μοίρα του. Και κάποτε που επιχείρησε να την καταγγείλει ―όπως τουλάχιστον ο ίδιος διέδιδε― δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον τότε αστυνομικό διευθυντή της πόλης, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, τον απείλησε ―μιας και η σύζυγός του υπήρξε κι αυτή μαθήτρια της Σ.Μ., σύμφωνα πάντοτε με τον Κ.Χ.― πως αν επέμενε στο θέμα της μήνυσης θα του κλείσει το μαγαζί. Έτσι, ο Κ.Χ. συνέχισε να τις τρώει ανελλιπώς μέχρι την 30ή Σεπτεμβρίου του 1984, καθώς την επομένη η Σ.Μ. βρέθηκε από την κόρη της νεκρή στο κρεβάτι της. Από μια διαβολική σύμπτωση, έπειτα από τη συνταξιοδότηση του Κ.Χ., το παλιό ψιλικατζίδικο άλλαξε χρήση και λειτουργεί έκτοτε ως pet-shop υπό τη διεύθυνση του γαμπρού του. Μάλιστα, μέχρι πρόσφατα, ο πρώην ψιλικατζής ―πριν αρρωστήσει και πάψει να βγαίνει από το σπίτι―, συνήθιζε να βοηθάει τον άντρα της κόρης του, τακτοποιώντας κονσέρβες με γατοτροφή στα ράφια.

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης: Παράπλευρες απώλεις

πηγή: Facebook

Σε κάποια κουβέντα μας για μουσική με έναν ελπιδοφόρο διευθυντή ορχήστρας τον ακούσαμε να εκφράζει το παράπονό του για το γεγονός πως παίζονται πια όλο και λιγότερα έργα, που περιλαμβάνουν κοντραμπάσο.
Απορήσαμε και ζητήσαμε να μάθουμε τον λόγο. Αρκέστηκε να πει πως οι βιρτουόζοι του κοντραμπάσο γενικά αποφεύγουν να ταξιδεύσουν αεροπορικώς εξαιτίας της πολιτικής των αεροπορικών εταιριών. Γι’ αυτό οι διευθυντές των φεστιβάλ και οι υπεύθυνοι των μουσικών αιθουσών προτιμούν πια να μη συμπεριλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους έργα, που απαιτούν τη συμμετοχή του συγκεκριμένου οργάνου.
Τα λόγια του αύξησαν αντί να μειώσουν τις απορίες μας και απαιτήσαμε να γίνει πιο σαφής.
Όπως μας εξήγησε ο ταλαντούχος αυτός άνθρωπος, μετά την τρομοκρατική ενέργεια στους Δίδυμους πύργους το Σεπτέμβριο του δύο χιλιάδες ένα και την υστερία περί κανόνων ασφαλείας που ακολούθησε, το κοντραμπάσο, εξαιτίας του όγκου και κυρίως του ύψους της θήκης του, που φτάνει το ένα μέτρο και ενενήντα εκατοστά, κρίθηκε από τους υπεύθυνους ασφαλείας των αεροπορικών εταιριών ως ιδανική κρυψώνα για μεταφορά όπλων και εκρηκτικών. Έκτοτε απαγορεύτηκε η μεταφορά του στους αποθηκευτικούς χώρους του αεροσκάφους και αντιμετωπίζεται ως έμψυχο ον, που οφείλει να διαθέτει δική του θέση στην καμπίνα, όπως κάθε άλλος επιβάτης.
Το πράγμα θα έμοιαζε λιγότερο δραματικό αν κάθε κοντραμπάσο δεν ήταν μοναδικό αφού ως γνωστό φτιάχνεται με βάση το μήκος του βραχίονα εκείνου που το παραγγέλνει και άρα η αντικατάστασή του με κάποιο άλλο κομμάτι είναι απλώς αδύνατη.
Έτσι όποτε ένας κοντραμπασίστας αποφασίζει να ταξιδέψει, είναι αναγκασμένος πριν από κάθε πτήση να υποστεί την ταλαιπωρία μιας ενδελεχούς έρευνας, χώρια που υποχρεούται να πληρώσει κανονικό εισιτήριο για το όργανό του.
Τα εισιτήρια αυτού του είδους, τουλάχιστον για τις εσωτερικές πτήσεις, εκδίδονται συνήθως στο όνομα Mr Contrabassos.

[Εικονογράφηση και βίντεο προστέθηκαν από το Εντευκτήριο]