Παραμονή Πρωτοχρονιάς

γράφει ο Τέλλος Φίλης

Ούτε κι εγώ κατάλαβα
πώς έγινε...
Απόψε έμεινα μόνος ώρα πολλή
και σκέφτηκα

Πέρασαν λέξεις για επίσκεψη
και μετά κάποιες κινήσεις
αργότερα ―όταν το κέφι ανέβηκε―
πέρασαν τα σώματα
δυο-τρεις εντάσεις
κάνανε τα σχετικά
να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα
πάρτι κανονικό

Παράξενο
περάσανε και σώματα
αδρά διαγράφονταν οι σιλουέτες
...πρόσωπα όχι
δεν πέρασε κανένα
― η μνήμη η άτιμη
όταν θέλει επιδέξια
πώς καταφέρνει
επιλεκτικά
και διαγράφει
τραύματα

Πιο πολύ οι λέξεις
λοιπόν κυκλοφορούν
στην ατομική μου δεξίωση
βράδυ παραμονής
μες  στη μοναχική μου ατμόσφαιρα
Και δώσ’ του να μου θυμίζουν
υποσχέσεις
και προτροπές
και νέα ξεκινήματα.
Κάποιους θαμμένους οριστικά στόχους
να μου θυμίζουν
να θυμίζουν
θυμίζουν
― ή έτσι να νομίζουν

Όχι, μωρέ, δεν έκλαψα
περασμένα ξεχασμένα
απλά
οξυγονοκόλλησα το χθες με το παρόν
―ξέρετε εσείς― με τούτο το μπλε οξυγόνο
που τελευταία ενέσκυψε στην πόλη
Ανεπιτυχώς

Ύπνος να μη με πιάσει
Ούτε το μάτι το κακό

Τις κάθισα απέναντι μου
τις περιποιήθηκα
και μετά τις ξεπροβόδισα
από το παράθυρο
που βλέπει στον ακάλυπτο
να φύγουν

Στον ουρανό ετούτης της παραμονής, να πετάξουν
μέσα στην υγρή νύχτα
αλλού να πάνε
να προλάβουν κι άλλους
να αναστατώσουν

Γιατί πιο πολύ και από τα πρόσωπα
Κι από τα σώματα
Κι απ’ τις κινήσεις

Οι ανέστιες λέξεις
είναι που πληγώνουν πιο πολύ
οι λέξεις
που δεν ξέρεις ούτε τη διεύθυνσή τους
να πας να ζητήσεις εξηγήσεις
μήπως τελικά
και κοιμηθείς
ψιθυρίζοντας "καλή χρονιά"

Τέλλος Φίλης

Μη χορεύεις έτσι, θα σ’ ερωτευτώ

γράφει ο Πέτρος Σατραζάνης


Γυρίζω ολόγυμνος στο μέλλον  σημαίνει

Καρφώνω το χρόνο και την ηθική του
Υποπτεύομαι την ταπεινοφροσύνη απ’ όπου κι αν προέρχεται
Κοιτάω ανάμεσα στο βλέμμα των ανθρώπων ― μια αμφιβολία, μια παραίτηση, το σκοτωμένο αίμα της απόρριψης από τον πατέρα τους, η κοιμωμένη αναμονή μιας επανάστασης.

Λίγο αριστερά, λίγο δεξιά και κατά βάθος.
Να συνταχθούμε, ρε παιδιά, είμαστε κάπως άτσαλα μπλεγμένοι με τους εαυτούς μας.
Να, προχτές μού εκμυστηρεύτηκε το νεαρό κορίτσι πως μοναχό του κάνει σκέψεις, πως μέσα στην τόση ομορφιά του στέκει γεμάτο ανησυχία.

Γίνομαι η αμεσότητα και η δωρικότητα της επαφής που καταλήγει στο κρεβάτι.
Και ο ορκωτός θυμός μου, να μη γυρίσω πίσω.

Ο δρόμος για το μέλλον έχει διαγράψει μια πικρή τροχιά.

Την κάνει τραγικότερη η ησυχία των συμβολισμών που έχεις διαλέξει.
Το απλανές και χαμηλό σου βλέμμα
Το «χάνω τα πάντα εδώ» θα σε γυρίσει πίσω, θα το δεις
Θα επιστρέφεις πάντα εκεί όπου ένιωσες τον τρόμο της φυγής σου

Γι’ αυτό και γω χορεύω έτσι.
Και δίπλα σας, κι ανάμεσα.
Επάνω σου, κι απρόθυμος να κουμπωθώ.

Μόνος, κατά βάθος

                                                                                                                           

Τέλλος Φίλης: Κρεβάτι

εικόνα: Τ.Φ., Πρωινό τσάι

μετράω τις μέρες, από το πρωί ― νωρίς

τρία χρόνια μαζεύω

σε κρεβάτι χωρίς μαξιλάρι και συντροφιά

μετά από τόσον χρόνο κατανόησης ― θα ισιώσω

ή

για πάντα θα παραμείνω

τον βήχα της νύχτας

των διπλανών διαμερισμάτων

να καταγράφω σε σεντόνια ανεξίτηλα

με δόσεις αγορασμένα

όνειρα δανεικά

υποσχέσεις των «για πάντα»

στιγμιαίων οργασμών

έξω οι άστεγοι θα μου βγάζουν τη γλώσσα

κι οι άνεργοι νέοι θα μου ρίχνουν

μαύρη πέτρα στην εξώπορτα πριν φύγουν

κι ο ήλιος  θα μου ζητά υπερωρίες φωτός

για να βγάλει κι αυτόν τον μήνα

γιατί και το πλυντήριο χάλασε

βροχές να καθαρίσουμε δεν θα ’χει

Ο Τέλλος Φίλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό και, ύστερα από πολυετείς περιπλανήσεις εντός και εκτός, επανεγκαταστάθηκε πριν από λίγα χρόνια, οριστικά, στη Θεσσαλονίκη. 

Δημιούργησε την ομάδα «Η Ποίηση Γυμνή» και συντονίζει τη δράση της.

Έχει εκδώσει τα βιβλία Η αποσιωποιητική ηλικία (2014) και Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ και άλλα κείμενα (2015).

Τέλλος Φίλης: Μετρήσεις Δευτέρας

φωτογραφία: Ιούνιος στην Αλ. Σβώλου, του Τ.Φ.

Ν’ αγκαλιαζόμαστε στον δρόμο,

να λέμε "παρών"

αυτό μετράει

ο φόβος μας να γίνεται ένα "εδώ"

οι ματαιώσεις μια "καλημέρα"

οι διαψεύσεις μας κάτι σαν

«θ’ αντέξουμε»

κι οι απουσίες, αντισώματα

στη μοναξιά

φως, σε νύχτα που διαρκεί

αυτό μετράει

Τέλλος Φίλης: Πριν τον αγώνα

εικόνα: Δημήτρης Μαυρογιάννης, «Πριν τον αγώνα»

Άλλο μ' ανέχεσαι, άλλο μ' αγαπάς

άλλο κατανοώ, κι άλλο υποστηρίζω.

Χαθήκαμε ανάμεσα στα διαζευκτικά 

και τώρα ψάχνουμε συνθετικά 

γιατί τα πρωτότυπα 

οι ίδιοι ―με τα χεράκια μας―

τα έχουμε από καιρό ξεφτίσει 

για να χωρέσουμε έστω κάπου

υπερμεγέθεις ιδεολογίες

που στον αέρα κουρελιάστηκαν

―ναι,  έχει ένα περίεργο κρύο η μοναξιά του ανένταχτου―

Μα στην  υπέροχη θαλπωρή αυτού του ανθρώπινου μέλους

που κάποιοι ονομάζουνε ψυχή κι εγώ το λέω αλήθεια,

είναι τουλάχιστον κι άλλοι μαζί.