Τρόλεϋ Νο 3

γράφει ο Γιώργος Κορδομενίδης

Τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό και στο λεωφορείο; Ε;
Ίσως επειδή από τον τίτλο της ομάδας αυτής του Facebook λείπει η λέξη "τρόλεϊ", στο τρόλεϊ Νο 3 το μόνο που διάβαζαν οι επιβάτες ήταν οι οθόνες των κινητών τους.

Τράβηξε την προσοχή μου μια γυναίκα, γύρω στα 50, που καθόταν απέναντί μου. Δηλαδή, την προσοχή μου την τράβηξαν τα... εξαφανισμένα χείλη της, όχι από πλαστική ή κάτι τέτοιο, αλλά από φυσικού τους. Το μόνο που φαινόταν ήταν μια γραμμή... Σκέφτηκα κι άλλους ανθρώπους που έχω δει με το ίδιο χαρακτηριστικό· κάθε φορά λέω με το μυαλό μου ότι είναι άνθρωποι σφιγμένοι, δαγκωμένοι, κλεισμένοι στον εαυτό τους ― ξέρω πως το πιο πιθανό είναι η εικασία μου αυτή να μην έχει την παραμικρή βάση. Αλλά αυτό σκέφτομαι.

Κάποια στιγμή, ανέβηκε στο τρόλεϊ μια νέα γυναίκα, όχι πάνω από 30 χρονών, με ένα δίχρονο-τρίχρονο ξανθό κοριτσάκι. Διέσχισαν το μισό και βάλε τρόλεϊ, αλλά κανείς από τους καθημένους δεν ευαισθητοποιήθηκε να παραχωρήσει τη θέση του ― ούτε καν μια συνομήλικη της κοπέλας, που κάθε τόσο έπιανε μια τούφα από τα μαλλιά της, τα έφερνε στο στόμα της, τα μασούσε για λίγο και τα άφηνε, και μετά πάλι και πάλι... Στα ενδιάμεσα, έφτιαχνε την τιράντα από το λευκό μπουστάκι της. Η νεαρή μητέρα στηριζόταν σε μια κολόνα του τρόλεϊ και κρατούσε με τρυφερότητα από το χέρι το κοριτσάκι, που όλο ρωτούσε: πού είπαμε ότι πάμε; σε πόση ώρα θα φτάσουμε; τώρα γιατί σταματήσαμε; Λίγα λεπτά αργότερα, η γυναίκα-με-τα-εξαφανισμένα-χείλη σηκώθηκε και τη φώναξε να καθίσει στη θέση της. Η κοπέλα αρνήθηκε ευχαριστώντας ― ή ευχαρίστησε αρνούμενη την παραχώρηση.

Στην επόμενη στάση περίμενε μια ηλικιωμένη, που στηριζόταν σε ένα πολυσχιδές μπαστούνι, για καλύτερη στήριξη. Δυο-τρεις νεαροί και νεαρές που επίσης περίμεναν στη στάση, μπήκαν μπροστά της για να σπεύσουν να ανεβούν στο τρόλεϊ, αδιάφοροι για τη δική της δυσκολία να κάνει το ίδιο. Τη βοήθησα και ανέβηκε. Στηρίχθηκε, αξιοπρεπής, σε μια κολόνα αλλά αμέσως ένας μελαχρινός νεαρός ―Μεσανατολίτης πρόσφυγας ή μετανάστης, ή και απλώς μελαχρινός― της έδωσε τη θέση του. Η ηλικιωμένη με το πολυσχιδές μπαστούνι βρισκόταν σε κάποια απόσταση, το τρόλεϊ ήταν εν κινήσει, για να μην πέσει άπλωσε το χέρι της και στηρίχθηκε στο μελαχρινό χέρι που της προτάθηκε για να φτάσει εν ασφαλεία στο κάθισμα που την περίμενε. Οι υπόλοιποι νεαροί και νεαρές συνέχισαν, μες στη σοβαρότητά τους, να διαβάζουν καθένας και καθεμιά την οθόνη ενός κινητού. 

Ο Γιώργος Κορδομενίδης διευθύνει το ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ περιοδικό / εκδόσεις / εκδηλώσεις.

Τέλλος Φίλης: Η ζωή είναι αγώνας

Για τους φίλους που έφυγαν νωρίς

Για όσους φοβούνται

Γι’ αυτούς που δεν πιστεύουν σε τίποτε πια

Για κάποιους που εύκολα γκρινιάζουν, μα δύσκολα προτείνουν

Για τα μάτια σου

Γι’ αυτούς που ντρέπονται να πουν «βοήθησέ με»

Γι’ τους ολομόναχους, τους υπεράνω

Για τους κρυμμένους πίσω από τα μαύρα τους γυαλιά

Γι΄ αυτούς που δεν το βάζουν κάτω

Δεν σταματώ, δεν σταματώ

Δεν σταματώ, συνεχίζω

Θέλω το τέλος να μας βρει μαζί

είτε νικητές είτε νικημένους, αλλά μαζί

γι’ αυτό το μαζί έχουμε έρθει σε τούτη τη ζωή αδελφέ μου

δεν έχει ίχνος ανθρώπινης ιδιότητας το… χώρια.

Το μετά την Ειδομένη

Marko Drobnjakovic, Cutting the line

γράφει ο Τέλλος Φίλης

Τώρα που τελείωσε η Ειδομένη, σκέφτομαι τι έμεινε στ’ αλήθεια απ’ αυτήν…

Κάποια ξυπνήματα αχάραγα, ένα κρύο σιωπής, κάποια ξενύχτια μαγειρεύοντας,, κάτι ανώνυμες λάσπες, κάτι αόρατες βροχές, τα όρια μιας ανθρωπιάς που ξανασυστήθηκε από τα κάτω, που επέμεινε, που κατάφερε να χαμογελάσουν δυο παιδικά μάτια, ένα ύστατο σήμερα αποσιωπητικών, κάποιοι φίλοι που ποτέ δεν θα εξαργυρώσουν σε σέλφι τον χρόνο που διέθεσαν, το ξέσπασμα στην εθνική οδό μιας φίλης, μάνας δυο παιδιών, με τη φράση «ώς πού θα πάει όλο αυτό».

Ο φόβος μου για πρώτη φορά για το δίκιο που είχε ο σπαραγμός της.

Απανωτά τσιγάρα και καφέδες στο πρώτο φως της μέρας. Για να αντέξουμε τη ζωή στην πόλη μετά, στη δουλειά, στη βάρδια ή στο διάβασμα. Ένα πείσμα για κάθε ματαίωση. Για κάθε κλειστό κινητό ανταπόκρισης φίλου. Μια σιωπή σχεδόν συνωμοτική, σαν των πρώτων χριστιανών, από πόρτα σε πόρτα, από αποστολή σε αποστολή, από σκουφάκι σε σκουφάκι, από σάντουιτς σε σάντουιτς.

Κάποια όρια αντοχών που εξαντλήθηκαν. Ένα-δυο χαμόγελα πάλι. Μια παιδική φωνή να σε φωνάζει με τ’ ονομά σου και να σου σφίγγει το χέρι με ανάγκη…

Κι από την άλλη, μια ανεπάρκεια να διαχειριστούν πολιτικά όλο αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαν, «θεσμοί» που ονοματίστηκαν «Ευρώπη», έτσι αυθαίρετα, χωρίς τις αρχές ενός στοιχειώδους ανθρωπισμού, που όφειλαν να έχουν.

Τώρα που τελείωσε η Ειδομένη, μένει μια ακτίνα από ένα άλλο φως να μας ακολουθεί, για ό,τι κάναμε κι ό,τι δεν κάναμε, κι οι άνθρωποι που τώρα το ξέρουν καλά πως μπορούν να περιμένουν μόνο από άλλους εξίσου απλούς ανθρώπους, να ελπίσουν πάλι...