17.3.17

Είστε συγγραφέας; Προβάλλετε το βιβλίο σας στο νέο Εντευκτήριο (111)


Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους και απαιτούν αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη, το Εντευκτήριο προσφέρει σε όσους συγγραφείς επιθυμούν να διαφημίσουν κάποιο βιβλίο τους στο υπό έκδοση διπλό τεύχος του περιοδικού (Νο 111) διαφημιστικό χώρο μισής σελίδας στην προνομιακή τιμή των 50 ευρώ. Όσοι ενδιαφέρονται, ας στείλουν εγκαίρως μήνυμα στο entefkti@otenet.gr


Το τεύχος θα κυκλοφορήσει στις 30 Μαρτίου και περιλαμβάνει: ποίηση ελληνική και ξένη, άρθρα, κριτικές και παρουσιάσεις βιβλίου, φωτογραφικό ένθετο.




10.3.17

Πέθανε ο ποιητής Γιώργος Ε. Γεωργούσης


«κάθε νεκρός κι η νύχτα του κι ο ήλιος τη δική του
να δείς και πώς φωτίζεται τ΄ άλλο μισό του κόσμου»


Γ. Γεωργούσης, «Ο μαύρος ήλιος»


Ο ποιητής  Γιώργος  Γεωργούσης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 77 ετών, σύμφωνα με ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε μέλος.

«Η καλλιέργεια, η ευγένεια και το ανάστημά του τον έκαναν να ξεχωρίζει· η απουσία του θα είναι αισθητή από τις ποιητικές εκδηλώσεις, στις οποίες πάντα έδινε το ''παρών'', και από τον κόσμο των Γραμμάτων γενικότερα. Στους οικείους του εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας», αναφέρει, μεταξύ άλλων, η ανακοίνωση.



O Γιώργος Ε. Γεωργούσης γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Ιατρική, με ειδίκευση στην Καρδιολογία. Ακολούθησαν μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι (1966 - 1969) και στο Λονδίνο (1970-1973). Ήταν Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, και εργάστηκε για πολλά χρόνια ως γιατρός καρδιολόγος στην Καρδιολογική Κλινική του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου. Στη λογοτεχνία ασχολήθηκε κυρίως με την ποίηση και δευτερευόντως, με το δοκίμιο και τη μετάφραση. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1966, με το πρώτο του ποιητικό βιβλίο «Nυκτιλύκη». Διετέλεσε ταμίας στο διοικητικό συμβούλιο της Εταιρείας Συγγραφέων. 


Η κηδεία του θα τελεστεί στη 1 μ.μ. το Σάββατο 11 Μαρτίου, στην εκκλησία Κοιμήσεως Θεοτόκου, στην κεντρική πλατεία του Πολύδροσου Παρνασσίδος.

Ο Γεωργούσης δημοσίευσε ποιήματά του στο Εντευκτήριο δύο φορές: την πρώτη στο δεύτερο κιόλας τεύχος του περιοδικού, το 1988 (συστημένος από τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο), και τη δεύτερη στο τεύχος 8, 1989.







8.3.17

Δεκάξι χρόνων



γράφει ο Σταύρος Ζαφειράκης

Το μικρό λιμάνι της πατρίδας μου είναι καταχιονισμένο, λευκό από την προκυμαία του ώς την άλλη άκρη, εκεί όπου ορθώνεται αγέρωχος ο μόλος. Κάθε φορά που παραδίνομαι σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, γίνομαι ξανά παιδί.
Και σκέφτομαι την αγνή της μορφή, δεκαέξι χρονών, έναν ξανθό άγγελο, φρέσκια σαν το χιόνι που πατώ και τρίζει. Και θέλω να γίνω πάλι μαθητής λυκείου, για να μην μείνει ο έρωτας μου ανείπωτος. Για να μην την αφήσω να ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου, να μη φύγει μακριά, να μην ανοίξει παρτίδες με τον θάνατο. Ψιθυρίζουν πολλά οι γέροντες των καφενέδων για την κακοτυχία της. Έχασε, λένε, γονείς, άντρα, μέσα σε έναν χρόνο. Λένε ότι έχει και τρία παιδιά. Μα και εγώ μόνος μου είμαι.

Ο Σ.Ζ. γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. 
Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα, 
ενώ παράλληλα σπουδάζει υποκριτική 
και είναι τελειόφοιτος του Μεταπτυχιακού Τμήματος 
Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. 
Έχει σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 
και στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Eίναι υπό έκδοση το πρώτο του βιβλίο,
«Λάττε Ντεκαφεϊνέ» (μυθιστόρημα).


21.2.17

Κύκλος η ζωή



γράφει η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου
εικόνα: Βιβή Τουρόγιαννη


Κύκλος η ζωή. Γραπώνεσαι πάνω της και, όπως κυλάει, σε λιώνει ή σε σπρώχνει στην άκρη και την αντέχεις. Κι όταν κάνεις τις αναδρομές σου, ανάλογα τις μυρωδιές συνέρχεσαι ή προσμετριέσαι στ’ απολεσθέντα.

Ασκήσεις υπομονής έκανα με τις αναδρομές, μέχρι να κυλήσει ο καιρός, να φτάσει η ώρα να σηκωθώ και να σταθώ στα πόδια μου. Πήγα πίσω, χρόνια, κι οσμίστηκα λέξεις και μυρουδιές και, δεν ξέρω πώς, στάθηκα σ’ εκείνες της γιαγιάς Λένης από το γλαροχώρι και της κυρά Παρής από τη Σμύρνη, που έδεσε κάβο η προσφυγιά της στην ορεινή γειτονιά μας. Κι οι δύο πιστές και φευγάτες από χρόνια. Η πρώτη γέμιζε με λιβάνι στις τσέπες της και η άλλη τον κόρφο της με τα χαρτάκια απ’ τις βανίλιες, που έριχνε στα γλυκά της. Έχωσα το κεφάλι μου στις ποδιές τους κι ανέπνευσα, μεθυστικά, τ’ αρώματα της καθεμιάς. Κι ονειρεύτηκα τις μυρουδιές τους να ενώνονται μ’ εκείνες που ανέδυαν τα σπαρματσέτα τα οποία φύλαγε η γραία στα εικονίσματα, και τις άλλες, που έστελναν ζεστές οι λαμαρίνες με το σάμαλι, όταν το σιρόπιαζε η, ακόμα, αφράτη Σμυρνιά. 

Οι δύο γυναίκες πέρασαν τη ζωή τους σε διαφορετικές μεριές της γης, κι εγώ ταξίδευα ανάμεσά τους με δρομολόγια κανονισμένα όπως και τώρα, που τις ψάχνω για να γεμίσω της καρδιάς μου τις απώλειες. Δεν συναντήθηκαν ποτέ κι όμως γνωρίζονταν μέσα από τις ιστορίες, που τους μετέφερα με το τραίνο, από το βουνό έως τη θάλασσα κι ανάποδα.    

«Τι κάνει η κυρα-Παρή;», με ρωτούσε η γιαγιά μου, τρώγοντας το σάμαλι που της έφερνε η αφεντιά μου πεσκέσι, κάθε φορά, από τη γειτόνισσα. Κι όταν επέστρεφα στο βουνό έπαιρνα μαζί και τους μπεζέδες με τα χαιρετίσματά της. Μ’ αυτά τα πηγαιν-έλα ανακάτευα τις μυρουδιές τους. Άφηνα τα λιβανάκια της γιαγιάς Λένης να κυλήσουν από τις τσέπες μου, να τα μαζέψει η κυρά Παρή, να τα βάλει στον κόρφο της, να σμίξουν οι ευωδιές τους, να μοιάζουν. 

Κύκλος η ζωή, κι εγώ γραπώνομαι πάνω της, σήμερα Ψυχοσάββατο. Να σηκωθώ θέλω, να μυρίσω το άρωμα του πρωινού καφέ και του φρεσκοπλυμένου ρούχου, να φύγει η οσμή του ανήμπορου σώματος από πάνω μου. Να περπατήσω, να ενώσω με την όσφρηση θάλασσα και βουνό. Να κολλήσω το κερί μου πάνω σ’ ένα μνήμα, να στάξει στο λιβάνι που θα κάψω ανακατωμένο με βανίλια, και να κλάψω που δεν μπορώ να τις φέρω πίσω, κι ούτε να τις ξεχάσω. Κι ύστερα να έρθουν στον νου μου τα στάχια μετά τη βροχή, να με λιγώσουν με τον ιδρώτα τους, ίδια εποχή όλα ―όταν γυρνάει ο νους τ’ ανθρώπου πίσω― κι αφημένα εκεί που τώρα δεν υπάρχει ζωή, μόνο αναμνήσεις. 

Η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου γεννήθηκε το 1956 
στην Αμφίκλεια Φθιώτιδος και ζει στην Αθήνα. 
Εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. 
Σπούδασε τεχνικός κινηματογράφου. 
Είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια Δημιουργικής Γραφής. 
Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. 
Σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Εντευκτηρίου 
η πρώτη της συλλογή διηγημάτων.