11.6.21

Κατάργηση "συνδρομών" στο blogspot

 Αγαπητοί φίλοι, αγαπητές φίλες, 


Το blogspot ανακοίνωσε ότι από τον επόμενο μήνα καταργεί τη λειτουργία των "συνδρομών", δηλαδή την αυτόματη ενημέρωση με e-mail, για κάθε νέα ανάρτηση, όσων εγγραφεί στο feedburner.

Επομένως, αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέα ανάρτηση στο blog, παρακαλούμε να στείλετε μέιλ στη διεύθυνση entefkti@otenet.gr

γράφοντας στο θέμα τη λέξη "blog"

και ως περιεχόμενο του μηνύματος

"επιθυμώ να ενημερώνομαι για κάθε νέα ανάρτηση στο blog του Εντευκτηρίου"


Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την προσοχή σας,


Γιώργος Κορδομενίδης

3.5.21

Στέλιος Κατριλιώτης: Δύο ποιήματα

 



Φεγγάρι 


Πάντα υποσχόμενα είναι  τα πρωινά 

Αρκεί να έχει εκθρονιστεί εγκαίρως 

το φεγγάρι. 

Χωρίς να υπενθυμίζει κάθε τόσο 

ότι αποτυγχάνει η νύχτα.


Εξάλλου  φθείρεται και το φεγγάρι  

από την τόση ορατότητα 

γίνεται καπνός 

Φεύγει μετανάστης 

για άλλα σύννεφα

άλλες στιγμές να απασχολήσει.


Πάντως πολύ πειθαρχημένα στέκεται.

Μάλλον γιατί είναι άψυχο. 



Νηστεία 


Όπου βλέπω αγκάθι, 

κρύβεται το άνθος

Κι όπου ακούω αγάπη, 

χτενίζεται ο τρόμος 

Να βγει στο δρόμο ως δέλεαρ 

Γεμίζοντας τις χούφτες καραμέλες 


Και τότε ποιος θα εμφανιστεί να με αποτρέψει;


Αλήθεια, αν τόσο κόστιζε το τέλος,

δεn θα σε αγόραζα αρχή 

θα έμενα πάνω στα κλαδιά του αορίστου.


Έτσι, δεν θα είχα ως δικαιολογία τη δύσπνοια.

Κι ας αρνιόταν πεισματικά το σκοτάδι να νηστέψει. 

Κοιτώντας το θα φώναζα 

πως γνήσια νηστεία είναι 

να ενδίδεις στο

ανθρώπινο.

[ Ο Στέλιος Κατριλιώτης είναι 17 ετών. Γεννήθηκε και κατοικεί στη Νέα Κίο Αργολίδος. 
Προηγούμενη δημοσίευσή του στο blog: https://entefktirio.blogspot.com/2020/05/blog-post.html ]

10.2.21

Μέθη


γράφει ο
Αργύρης Παλούκας

Γιωργάκο μου, εδώ που φτάσαμε, στη ζώνη του λυκόφωτος, θα σου εξομολογηθώ κάτι τραγικό, που είναι βέβαια και για να γελάς μαζί. Πέρσι, χρειάστηκε να κάνω μία μικροεπέμβαση, αλλά, επειδή θα έπαιρνε κάποια ώρα, αποφασίσαμε με τον γιατρό να μού χορηγηθεί μέθη. Στην αρχή είχε την πλάκα του, ξέρεις, με τα ειδικά ρούχα που σου δίνουν να φορέσεις στο χειρουργείο, οι χαλαρωτικές —αν μπορείς να τις πεις έτσι— ερωτήσεις των νοσοκόμων, και όλα αυτά. Και τώρα ερχόμαστε στο ψητό. Εκεί που βρισκόμουν ξαπλωμένος μπρούμυτα και έλεγα τις τελευταίες κουβέντες με τον αιναισθησιολόγο, ξαφνικά δεν υπήρχε τίποτα: ούτε γεγονότα, ούτε μνήμη, τίποτα. Ξύπνησα ανάσκελα, σε άλλη αίθουσα. Και δεν είναι αυτό το τραγικό. Δηλαδή είναι, διότι, μέσα στην παραζάλη από τη μέθη, με πιάσανε τα κλάματα για τη φτώχεια μου και για την αφέλειά μου να πιστεύω ότι έχω έστω και τον στοιχειώδη έλεγχο της ζωής μου. Με είχαν γυρίσει ανάσκελα, ογδόντα κιλά άνθρωπο, στο πιτς φιτίλι, σαν σακί με πατάτες. Καταλαβαίνεις τι σου λέω; Να, κάτι τέτοια σκέφτομαι καθημερινά και λέω, εδώ και χρόνια, πόσο πολύτιμη είναι η καθημερινότητα. Το πιο τραγικό όμως θα σου το πω τώρα: να σκέφτομαι τον θάνατο για να εκτιμώ τη ζωή. Τον θάνατο για τη ζωή, ρε Γιώργο; Αυτό παραπάει.

29.1.21

Χρήστος Φωτογλίδης: Παραφθορά


Πιστέψαμε ότι πέρασε ο καιρός

κι ήρθαν καλύτερες μέρες

όμως τίποτε δεν άλλαξε.

Εκείνη την καημένη την τριανταφυλλιά 

ακόμη την τρώνε τα δευτερόλεπτα. [1] 

Και τα πουλιά

Έφυγαν από τα μαλλιά σου για το Μεξικό. [2]


Και 'γω

λέω ναι και ύστερα όχι 

και ―προσωπικά― [3] 

δεν ντρέπομαι που παραιτούμαι… 


[Πιάνω να λύσω μια σπαζοκεφαλιά με copy paste.

Μπορεί να μοιάζει με παιχνίδι δημιουργικής γραφής 

αλλά τα σιχαίνομαι.

Μέσα μου ξέρω.

Ένα χρέος και μια μνήμη.

Κι ένα γαμώτο

που δεν αλλάξαμε τη ζωή, 

Μαρία.] [4]


(1) Νίκος Καρούζος    (2) Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος     (3) Μιχάλης Γκανάς     (4) Κατερίνα Γώγου 


Ο Χρήστος Φωτογλίδης είναι μεταπτυχιακός φοιτητής ιστορίας. Δημοσιεύει για πρώτη φορά.


Συγκομιδή πρώτων εμφανίσεων: Τέλλος Φίλης





22.1.21

Βέρα Πολέμη: Ο φόβος της σιωπής

 
 


Δεν βγαίνω πια.

Φοβάμαι

τις σιωπές των ανθρώπων

την άνευ όρων παράδοση

στα κενά της ψυχής.


Γιατί ζωή χωρίς έρωτα

δεν γίνεται.

Ζωή χωρίς πάθος

δεν πρέπει να υπάρχει.


Σαν τον μουσικό

που γίνεται ένα με τις παρτιτούρες του

σαν τον ζωγράφο

που κινείται στους πίνακές του

σαν τον ποιητή

που υπάρχει στις λέξεις του.


Γιατί χωρίς πάθος

η μουσική θα ήταν μόνο νότες.

Οι πίνακες

μόνο γραμμές

και τα ποιήματα

σκέτες λέξεις. 


Γι’ αυτό  κι εγώ

θέλω να γίνω μουσική

για να δίνω ρυθμό στα κορμιά των ανθρώπων.

Να γίνω πίνακας

να διεισδύω στα μάτια τους

να γίνω ποίημα

για να είμαι οι λέξεις στα χείλη τους.


Φοβάμαι πια.

Το μόνο που ακούω είναι σιωπές. 


Βέρα Πολέμη, 40 ετών. Σπούδασε ιταλική  φιλολογία. Δημοσιεύει για πρώτη φορά. 


Στέλλα Καζαντζή: Αλλιώς τι


 


Η αγάπη δεν τελειώνει, μοναχά εγκαταλείπεται

δεν πηγαίνει κάπου η αγάπη όταν τελειώνει, 

εκεί είναι πάντα,

σαν ένα βιβλίο σε δανειστική βιβλιοθήκη.


Έχετε τη δυνατότητα δανεισμού και ανανέωσης

Πρέπει πάντα να επιστρέφετε τα αντίτυπα,

αλλιώς θα―


αλλιώς θα τι;


Η Στέλλα Καζαντζή είναι 26 ετών. Δημοσιεύει για πρώτη φορά. 


21.1.21

Σίγουρα σκοτάδια




εικόνα: Wally Skalij

γράφει ο Γιώργος Κυρμανίδης


Αδιόρατες οι διαχωριστικές γραμμές

της λογικής με την παράνοια.

Ίσα  που προλαβαίνω να τις διακρίνω

μέσα στο πυκνό σκοτάδι.


Αυτό είναι λοιπόν που μ' οδηγεί

στο πέρασμα των χρόνων

στους λειμώνες  της ζωής 

και στη συννεφιασμένη πόλη

αυτού του απροσδιόριστου θανάτου; 


Κανένας δεν με οδήγησε

με τέτοια σιγουριά

ούτε καν η ελπίδα

που κρατά σαν λάβαρο το φως


Είναι που με φοβίζει πια η λάμψη

δεν τη συμπαθώ

προτιμώ το ατάραχο σκοτάδι.

Τέτοια κατασκευασμένη σιγουριά 

άραγε ποιος ξέρει πού θα με βγάλει...


Γιώργος Κυρμανίδης:  23 ετών, φοιτητής στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. 

Δημοσιεύει για πρώτη φορά. 



13.1.21

Αποστάσεις ασφαλείας


Κείμενο και εικόνα: Γιάννης Αποστόλου*


Τώρα τραβήξαμε κουρτίνες να χωρίζουν τη μοναξιά μας

Ταιριάξαμε τα λάθη μισά μισά κάτω από το τραπέζι

Πήραμε λάμπα ξενόφερτη για ραντεβού

(Άψογοι)

μπας και βρεθούμε στη μέση της οθόνης

ακόμη περιμένοντας, 

κάνω να σε αγγίξω και δεν αναθυμάμαι 

την πίκρα ή την τρυφεράδα στο μάγουλό σου

Κόπηκε σαν καντήλι που πνίγεται, θαρρώ, 

μέσα στα ίδια μου τα χέρια· το καμάρι μου.

Περιμένοντας ακόμη, έλεγα, 

έπεσε απαγορευτικό στις περίσσιες φωνές

οι σκιές λιγόστεψαν κάτω από τα φώτα της πόλης

το ίδιο και οι μεταμεσονύχτιες τύψεις. 


Εμείς οι ίδιοι κίνδυνος για την υγεία μας – 

και των άλλων πάλι εμείς. 

κλειστήκαμε ―πρώτα άθελα, έπειτα από συνήθεια―

πίσω από τα φασκιά της αλήθειας μας

και δεν μαζέψαμε κουράγιο να τη λικνίσουμε

όπως άλλοτε τον μικρό κουμπαρά των γιορτών 

με ’κείνη την ελπίδα των πιο αστείων ονείρων. 

Τώρα, ψιθύριζα, που στα γράφω σε χαρτί

το κάνω από φόβο μην τα στείλω βιαστικά

ή από ένα τρεμάμενο δάκτυλο

ως απλό μήνυμα σε κινητό που δονείται ρυθμικά,

λες και πρόκειται για απόρρητο φύλλο πορείας

για μιαν άλλη ζωή που δεν προλαβαίνουμε.

Όχι.

Θα ’πρεπε κλέφτικα να αχνίζω το μονοπάτι

πάνω στο λείο κορμί σου 

να αφήνω στίγματα αναβρασμού

στους θύλακες της κάθε σου κορύφωσης

όχι να ψάχνω ηδονή σε αποστάσεις ασφαλείας

― πράγματι, πολλοί ζητάνε την καύλα εξ αποστάσεως·


Η απόσταση τουλάχιστον μπορεί να μετρηθεί

ενώ εγώ, μου λες, 

πώς θα μάθω δίχως να σ’ αγγίζω;


* Γεννήθηκε το 1995,  αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ (2013-2017). Συνέχισε τις σπουδές του πάνω στην κλασική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (2017-2018), και το 2020  ξεκίνησε  τη διδακτορική του διατριβή στην Ισπανία, ως μέλος του Καταλανικού Ινστιτούτου Κλασικής Αρχαιολογίας, με έδρα την Ταρραγόν. Η έρευνά του επικεντρώνεται στη χρήση και στην ανάπτυξη νέων αυτοματοποιημένων τεχνολογιών, μέσω των drones, για τον εντοπισμό επιφανειακών θέσεων και καταλοίπων του παρελθόντος. Αυτή είναι η πρώτη φορα που δημοσιεύει λογοτεχνικό κείμενο.