Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στο Εντευκτήριο

Το Εντευκτήριο, για πέμπτη συνεχή χρονιά, δεν συμμετέχει στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, λόγω οικονομικής αδυναμίας να λειτουργήσει τον χώρο εκδηλώσεών του, το Underground Εντευκτήριο.
Συμμετέχει ωστόσο διαδικτυακά, υπενθυμίζοντας μερικά από τα βίντεο με ανάγνωση ποίησης που έχουν αναρτηθεί στο κανάλι του στο youtube. 

Θεατρικό αναλόγιο βασισμένο στο ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «Μύρης. Μέρες του 340 μ.Χ.». Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκαραγκάς. Χορογραφία: Ιωάννα Μήτσικα. μουσική επιμέλεια: Τέλλος Φίλης. Διαβάζουν: Δημήτρης Δασκαλόπουλος (ελληνικά), Mohammed Owda (αραβικά), Μπάμπης Ματεντζίδης (γαλλικά), Θοδωρής Τσομίδης (γερμανικά), Jan Hernik Swahn (σουηδικά), Ardian Tenko (αλβανικά), Ιωάννης Κιουρτσόγλου (βουλγαρικά), Mehmet Ali Ozçobanlar. Συμμετέχουν: Έλιο Φοίβος Μπέικο, Απόστολος Κολίτσας. Πραγματοποιήθηκε τη δεύτερη μέρα (15 Σεπτεμβρίου) της Λογοτεχνικής Σκηνής 2013, στο πλαίσιο του «Παρά θίν' αλός» του Δήμου Καλαμαριάς.



Η Κική Δημουλά διαβάζει το ποίημά της «Πέρασα> (σε εκδήλωση στο Underground Εντευκτήριο, 2008)




Ο Πάνος Θεοδωρίδης διαβάζει τρία ποιήματά του από την ανέκδοτη συλλογή «Αrabien» (2012)




Η Αλεξάνδρα Πλαστήρα διαβάζει οκτώ ποιήματά της




Κ. Π. Καβάφη, «Στον ίδιο χώρο». Ανάγνωση και βίντεο: Μάρα Τσικάρα



Δέκα ξένοι ποιητές, οικονομικοί ή πνευματικοί μετανάστες από διάφορες χώρες, παρουσιάζονται και διαβάζουν ποιήματά τους στα ελληνικά (και, ενδεικτικά, στην πρωτότυπη γλώσσα) στην εκδήλωση που οργάνωσε το περιοδικό Εντευκτήριο, σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου καθώς και το Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης (21 Μαρτίου 2007, στο «Underground Εντευκτήριο», Δεσπεραί 9, Θεσσαλονίκη).
Είναι έξι Αλβανοί ποιητές (Εβις Κάγια· Ζίκο Καπουράνι, γενν. 1951· Μπουγιάρ Μούτσα, γενν. 1959· Ανίλα Ρέζντα-Ματθαίου, γενν. 1967· Ντασνόρ Σελίμι, γενν. 1966· Μπεντρί Χότζα, γενν. 1975), ένας Αμερικανός (Ντον Σκόφιλντ, γενν. 1949), δύο Γερμανοί (Ντέρτε Κατσάκογλου· Φέλιξ Λέοπολντ, γενν. 1962), και μία Ρουμάνα (Αγκάτα Γκαμπριέλα Ντούνκα-Στεφανίδου, γενν. 1977), που ζουν τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη και πολλοί από αυτούς εμφανίζονται δημόσια για πρώτη φορά, καθώς είτε οι βιοποριστικές ανάγκες είτε η ιδιότητα του “ξένου” τους κρατούν μακριά από την πνευματική κίνηση. 
Την εκδήλωση ανοίγει η φωνή του Χριστόφορου Λιοντάκη, που ακούγεται ηχογραφημένος να διαβάζει το ποίημά του «Μετανάστης». Επίσης, ακούγονται ηχογραφημένοι να διαβάζουν ποιήματά τους ο Διονύσης Κυρζίδης και ο Ρομέο Τσολάκου, που ζουν στην Αθήνα. Διαβάζονται ακόμη (από τον Βασίλη Αμανατίδη), “τιμής ένεκεν”, ποιήματα του Χε Γουέι (Κίνα, 1967 - Θεσσαλονίκη, 1996), που γράφτηκαν στα ελληνικά, στη Θεσσαλονίκη.
Στη βραδιά συμμετέχει το, πολυεθνικής σύνθεσης, ερασιτεχνικό μουσικό σχήμα «Φωνές των λαών», που υφίσταται στο πλαίσιο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Κοινωνική Αλληλεγγύη».
Η καταγραφή της εκδήλωσης οφείλεται στην Εριφύλη Χοντολίδου.




Η Μαρία Λαϊνά διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο της «Το νόημα», που μόλις είχε κυκλοφορήσει, καθώς και παλαιότερα ποιήματα και πεζά, στη βραδιά που οργάνωσε προς τιμήν της το περιοδικό «Εντευκτήριο» στο «Underground Εντευκτήριο», Δεσπεραί 9, Θεσσαλονίκη – περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως, στις 14 Δεκεμβρίου 2007. 
Παρεμβαίνει ο Δ. Ν. Μαρωνίτης
Η Μαρία Λαϊνά γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε νομικά. Δούλεψε στη διαφήμιση, στην επιμέλεια βιβλίων, στη διδασκαλία γλώσσας και λογοτεχνίας σε αμερικάνικα κολέγια, σε παραγωγή και παρουσίαση ραδιοφωνικών λογοτεχνικών εκπομπών, σε γραφή σεναρίων για την τηλεόραση. Έχει εκδώσει 15 βιβλία (6 θεατρικά και 9 ποιητικές συλλογές). Της έχουν δοθεί τρία βραβεία, [Κρατικό (1993), Καβάφη και Ραδιοφώνου]. Τα θεατρικά της έχουν παιχτεί σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε όλες σχεδόν τις ευρωπαïκές γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, σουηδικά, ιταλικά, ισπανικά, κ.α.). Η μετάφραση ποιημάτων της στα γερμανικά βραβεύτηκε με το βραβείο Μονάχου το 1995. Η ίδια μετέφρασε στα ελληνικά, Πάουντ, Έλιοτ, Μάνσφηλντ, Γουόρτον, Xάισμιθ, Σαρλότ Μπροντέ, Τέννεσσυ Ουίλλιαμς, Άρθουρ Μίλλερ κ.ά. To έργο της έχει παρουσιαστεί σε πανεπιστήμια και διεθνή φεστιβάλ ποίησης. 
Έχει τιμηθεί με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της.




Η Ζωή Καρέλλη διαβάζει ποίησή της (ένα video του «Εντευκτηρίου», ειδική παραγωγή για τη Λογοτεχνική Σκηνή 2012.




Ο Μάνος Ελευθερίου διαβάζει για το «Εντευκτήριο» τους στίχους του για το τραγούδι «Γεύμα με τον Φραντς Κάφκα», που μελοποίησε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.
Οι στίχοι του τραγουδιού δημοσιεύονται στο τεύχος 104 του «Εντευκτηρίου», Ιανουάριος-Μάρτιος 2014.




Η Μπίλη Βέμη διαβάζει ποιήματά της για τη Λογοτεχνική Σκηνή 2012 (του φεστιβάλ του Δήμου Καλαμαριάς «Παρά θίν' αλός»).




Ο ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ




Ποιήματα του νέου Τούρκου ποιητή Μεχμέτ Αλί Οζτσομπανλάρ




Ο Σταύρος Ζαφειρίου, η Μαρία Καραγιάννη, ο Δημήτρης Λεοντζάκος, ο Βασίλης Αμανατίδης, ο Σάκης Σερέφας και η Δήμητρα Κατιώνη διαβάζουν ποιήματά τους στο «Underground Εντευκτήριο» (2009)




Ο Τίτος Πατρίκιος διαβάζει ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Εντευκτήριο

Πάνος Θεοδωρίδης: The honest snack

πηγή: http://www.thegreekcloud.com

Όπως τα λέτε είναι. Γραμμή Χριστοδουλοπούλου και άλλων ομοστάβλων.

 

Τους αερίζουμε, λιάζονται, τους κάνουμε εισαγωγή στον στοργικό μας υπόκοσμο που ελέγχουν οι ταξιτζήδες, οι πουλμανατζήδες μετα σωματοφυλάκων, τους στέλνουμε στις Γερμανίες, ώσπου έρχεται το αυγκό στογκώλο (όταν δηλαδή οι καιροί ου μενετοί) και βλέπουμε ότι πρέπει να μας μπαστακωθούν τουλάχιστον πενήντα χιλιάδες νοματαίοι στα χώματά μας.

 

Συγκάτοικοι ώσπου να ανοίξουν πάλι οι διασυνοριακές μπίζνες. Κι εδώ κατενάτσιο, ώσπου να αριβάρουν τα κονδύλια.

 

Που έρχονται ,αλλά κατα γραμμή Μουζάλα «θα απασχοληθούν αρκετοί Έλληνες στην διαχείριση του προγράμματος».

 

Αφήνουμε την Ειδομένη , έκζεμα και καταισχύνη, μπουκώνουμε το Ελληνικό, αδειάζουμε τον Περαία με τη σύριγγα, ώσπου να γίνουν «κέντρα μετεγκατάστασης» όσο πατάει η γάτα, διότι τα κονδύλια πρέπει να πάνε κι αλλού.

 

Στο μεταξύ, εξαγριώνουμε τις τοπικές κοινωνίες (που δεν θέλουν και πολύ) ενώ ολάκερη περιφέρεια, ονόματι Μοριάς, αποκτά τον Λέοντα Σγουρό της. Πρώτα θα μιλήσουμε με το γκουβέρνο, λέγει ο Τατούλης, που μάτωσε ο καημένος με το σκουπιδαριό των πόλεών του, και μετά βλέπουμε.

 

Κι ας βελτιώνουν, που λέγει μια βουλεύτρια εκ των ομοστάβλων, τις τοπικές οικονομίες. Για αυτό είχαμε τα ΤΕΙ και τα βρώμια έξω απο τους στρατώνες, τις φυλακές και άλλα ιδρύματα.

 

Τα ακούνε αυτά οι Μουτεσαρίφηδες, οι αιρετοί και τρελαίνονται. Στη Σαλονίκη και τα πέριξ νοικιάζουν βιομηχανικούς χώρους και αποθήκες (με τι συμβόλαια, κύριε εισαγγελέα;) και στέλνουν τώρα με τις ζέστες κόσμο στα τσιμέντα γιατι είναι άνθρωποι της ερήμου και ξέρουν  απ΄αυτά.

 

Το φαγητό είναι λίγο, ενώ αλλού έχουν ακουστεί πολλά τσιρλιμπιμπίμ. Είναι οι ίδιοι κεϊταράδες που διαβάζουμε από τις εκθέσεις των ελάχιστων ελεγκτών για DNA ιπποειδών.Οι ίδιοι που ταϊζουν φοιτητικές λέσχες και ΤΕΙ, οι ίδιοι που έχουν γιούς και θυγατέρες μοιρασμένους σε όλα τα κόμματα για να παίρνουν δουλειές.

 

Στα κελύφη που διάλεξαν (ποιοί, κύριε εισαγγελέα;) έχει λίγες χημικές τουαλέτες (οι μουσουλμάνοι πλένουν τα απαυτά τους και δεν τα σκουπίζουν) έβαλαν σκηνάκια στα τσιμέντα, αλλά νερό και άλλες ευκολιες κάπως δύσκολο (οι διαδικασίες της υπηρεσίας, ξέρετε) και έχει κουνούπια (χάθηκαν κελύφη στο Γραδεμπόρι που έχει λιγότερα; )

 

Δυό χιλιάδες απ΄αυτούς μετακόμισαν παρακάτω από την Ειδομένη, στο ξενοδοχείο και στο βενζινάδικο. Βρήκαν σκιά στα λίγα δέντρα, βολεύτηκαν, τους εμπορεύονται ηπιότερα.

 

Αλλά ποιός καραμαλακισμένος δηθενανθρωπιστής των ίσων ευκαιριών, δεν διαχωρίζει Αφγανούς, Πακιστάνι και Σύριους; Εδώ σε ένα καφενείο δεν χωράνε μπαόκια και σκουλίκια και θα χωρέσουν εκπρόσωποι λαών που μακελεύονται για ψύλλου πήδημα επι αιώνες;

 

Αλλά ανατολίτες είναι, ας κάθονταν να πολεμήσουν.

 

Ναι μερικοί έχουν λεφτά. Καλά κάνουν. Δεν είναι βέβαια σαν τον Ιμπν Σαούντ που κέρναγε ρολόγια στους καμαριέρηδες, αλλά ας μη πάνε στράφι και αυτά.

 

Στα κελύφη αυτά ,σκεφτήκατε να ανοίξετε τρύπες να κυκλοφορεί αέρας, φτιάξατε πατάρι για τις σκηνές ,ώστε να πλένεται η αμάκα με το λάστιχο καθημερινώς, φροντίσατε να στήσετε πλυσταριό;

 

Απλώσατε ψάθες στις αυλές για τη σκιά, φυτέψατε καλαμπόκι και ηλίανθους ώστε από τον Ιούλιο να έχουν δίμετρους φυτοφράκτες; Φορέσατε φόρμες σε έναν πρόσφυγα ανά τριάντα, ώστε με ένα μεροκάμματο να έχει τον τομέα της καθαριότητας και του ξεσκατώματος;

 

Κι αν δεν έχετε λεφτά για ζεστό νερό, χάθηκαν καζάνια με καυσόξυλα; Ξίδι μοιράσατε στις κυράδες; Σαπούνι να παστρεύουν;

 

Μια σκιερή παιδική χαρά με έναν γέρο να φυλάει τα παιδιά από τους κωλομπαράδες; Κανένα ομαδικό παιχνίδι, γαμώ τους ανιματέρ σας;

 

Πάλι τα φανταράκια σώζουν ό,τι σώζεται. Μόνο που δεν στρατηγεύει ο Κορκόδειλος Κλαδάς, αλλά ο Γκρουσί ο άφαντος. Στους ελικόπτερους αιθέρες.

 

Όχι καλέ! Εργολαβίες κάνετε, κατά τα γνωστά: μας εγκρίνουν απέξω εκατό, στέλνουμε τα εβδομήντα αλλού, και με τα τριάντα βολευόμαστε.Αλλά με εκπληκτικές διαδικασίες.

 

Διαφανείς.

 

Οπως το λέει ο Κάπο στη διαφήμιση : The honest snack.

Παίδων αγωγή

του Πάνου Θεοδωρίδη
(δημοσιεύθηκε την Πρωταπριλιά, αλλά διαβάζεται κάθε μέρα του χρόνου)

πηγή: http://thegreekcloud.com/blogs

Πάντα το ξεχνούσα, πάντα την πατούσα.

 

Μια φορά το χρόνο, επί δέκα χρόνια, από τα τρία ώς τα δεκατρία, με ξυπνούσε ο πατέρας μου προσωπικά. Μήτε ξυπνητήρι μήτε μάνα στον ορίζοντα.

 

Επιπλέον, χαμογελούσε εγκάρδια.

 

Μου έλεγε «σου έχω μια έκπληξη. Σε περιμένει στην αυλή το ποδήλατό σου».

 

Πεταγόμουνα άνιφτος και  ξυπόλητος και ορμούσα στην έξοδο.

 

Στην αυλή του Τσιρέλη, έφτανα ώς τη βραγιά με τους κρίνους.

 

Στην αυλή της Σαμολαδούς, έβγαινα από την πόρτα της κουζίνας και κοίταζα τα κρεμμυδάκια.

 

Στην αυλή του Σαρμπάνη, επιθεωρούσα το ταρατσάκι, πίσω από το σπίτι του Τσαϊρίδη.

 

Πουθενά ποδήλατο.

 

Έστρεφα με αγωνία το κεφάλι προς τον πατέρα μου, που γελούσε, και τον κοίταζα με έκπληξη.

 

Κάθε χρόνο, από το 1951 ώς το 1961, η ίδια χαρούμενη ανταπόκριση.

 

«Πρωταπριλιά!» μου ανακοίνωνε.

 

Ήταν ωσάν εφιάλτης. Πάντα το ξεχνούσα, πάντα την πατούσα.

 

Ώσπου βρήκα την απάντηση. Μια φορά το μήνα, είχαμε κότα βραστή. Δεν υπήρχαν πτηνοτροφεία, αλλά υπήρχαν κοσάρες. Ενίοτε αυγωμένες. Και η σούπα ήταν φιδές. Φαγητό για ασθενείς, να δυναμώνουν.

 

Και η τελετουργία του «γιάντες».

 

Εκεί, τα ίδια.

 

Ο πατέρας μου έβγαζε το δίχαλο κοκκαλάκι, το καθάριζε και το έτεινε με πρόκληση μπροστά μου.

 

Έσπαζα το δίχαλο και ξεκινούσε το γιάντες.

 

 Έπρεπε, έως το τέλος του φαγητού και κατά την ώρα ώς την μεσημεριανή σιέστα, να του δώσω ή να μου δώσει κάτι, και να το πάρω ή να το πάρει, χωρις να πω ή να ειπεί «το ξέρω».

 

Τότε, αυτός που έδινε χωρίς απάντηση έλεγε «γιάντες» και κέρδιζε.

 

Όλα αυτά τα χρόνια, το ξεχνούσα και την πατούσα.

 

Από το 1951 έως το 1961.

Είτε μου έδινε μιά κόρα από το κάτω μέρος του χάσικου ψωμιού είτε ένα ποτήρι νερό.

 

Μετά, άκουγα το «γιάντες».

 

Ο ίδιος υποστήριζε ότι το γιάντες και το δήθεν ποδήλατο της πρωταπριλιάς τα έμαθε στη Σιβηρία και πάντα τον νικούσε ο πατέρας του.

 

Στο Ιρκούτσκι είχε ποδηλατοδρόμιο και παγοδρόμιο, είχε προσωπικό έλκηθρο, αλλά ποτέ ποδήλατο.

 

Πάντα ο πατέρας του τον ξεγελούσε.

 

Το 1962 οργανώθηκα, έβαλα σημάδια, έδεσα κλωστή στο δάχτυλο και,  όταν με ξύπνησε, δεν βγήκα στην αυλή, μόνο είπα «πρωταπριλιά» και γύρισα πλευρό.

 

Και στην πρώτη κότα του Απριλίου, είχα βάλει τη «Μακεδονία» ανάμεσα στην καρέκλα και στο μπούτι μου και, όταν σπάσαμε το κοκκαλάκι, του την πάσαρα λέγοντας «μπαμπά, εδώ γράφει για το Ιρκούτσκι, κοίτα!»

 

Άρπαξε την εφημερίδα, οπότε του φώναξα «γιάντες!».

 

Δεν ξαναπαίξαμε ποτέ ξανά, μήτε με αιφνιδίαζε.

 

Μου έμαθε πάντως τάβλι, πινάκλ, πόκερ και ντόμινο, ντάμα και σκάκι.

 

Πάλευε να μου μάθει το ρώσικο αλφάβητο και μερικές λέξεις.

 

Βλαστημάω έκτοτε που δεν τον άφησα να με κοροϊδεύει ώσπου να φύγει από τη ζωή.