Μάκης Καραγιάννης: Περί αριστερών και άλλων δαιμονίων

πηγή: http://booksjournal.gr/


Την Κυριακή 29 Μαΐου συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από το θάνατο του Άγγελου Ελεφάντη, εκδότη του περιοδικού Ο Πολίτης. Γιατί τον θυμόμαστε.

Εξ όνυχος τον λέοντα. Η σκηνή εκτυλίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στην Κοζάνη. Ένα συνέδριο έχει τελειώσει και οι πνευματικοί άνθρωποι – δεκάδες συγγραφείς, καθηγητές κτλ.– έχουν στηθεί στην ουρά για να πάρουν την αποζημίωση της συμμετοχής, 30.000 δραχμές εκείνο τον καιρό. Ο μόνος που την παρέκαμψε ήταν ο Άγγελος Ελεφάντης. Όταν του υπενθύμισαν ότι έχει λαμβάνειν, απάντησε ότι απλώς πέρασε καλά και δεν ήθελε αμοιβή.

Ομολογώ ότι εκείνη τη στιγμή τον ζήλεψα. Όχι για τις απόψεις του, τις οποίες διάβαζα από τη δεκαετία του 1970 στον Πολίτη –έχω ολόκληρη τη συλλογή– αλλά γι’ αυτή ακριβώς τη στάση της ανιδιοτέλειας. Γι’ αυτή την αριστοκρατική περιφόνηση του στο χρήμα, που περιέκλειε έναν ολόκληρο αξιακό κώδικα και μια παράδοση της αριστεράς άγνωστη στις μέρες μας.

Δεν είχα την τιμή να τον γνωρίζω προσωπικά, εκτός από εκείνη τη μικρή μας συνάντηση. Τον θυμήθηκα με αφορμή τη συμπλήρωση των οχτώ χρόνων της απουσίας του και αναρωτήθηκα τι θα έλεγε άραγε σήμερα; Κατά πάσα πιθανότητα θα μιλούσε ενάντια στη λιτότητα και την αγνώριστη Ευρώπη των ημερών μας. Αλλά τι θα έλεγε αν έβλεπε ότι η αριστερά έγινε ένα προσοδοφόρο επάγγελμα με καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ;

Αυτός που ξετίναζε την ασυναρτησία του πασοκικού λαϊκισμού, τη μάστιγα του αυριανισμού, πώς θα αντιδρούσε αν έβλεπε ότι ο αυριανισμός αυτοπροσώπως είναι συνομιλητής ενός αριστερού πρωθυπουργού; Στην τερατώδη επιμιξεία με την ακροδεξιά; Στις αριστερές κρατικές περιφορές της Παναγίας της Σουμελά και του Αγίου Φωτός «με τιμές αρχηγού κράτους»;

Αυτός που εισήγαγε τον όρο και μαχόταν ενάντια στην «κοινωνία των κολλητών» πώς θα αντιδρούσε σ’ αυτή την κυβέρνηση των –κατά δήλωσίν τους– «αριστερών» με τη λάμψη της απληστίας στα μάτια, που έπεσαν σαν ακρίδες στις κρατικές θέσεις διορίζοντας συζύγους, φίλους και παιδιά;

Αυτός που ξόδεψε τη ζωή του διαβάζοντας και αναλύοντας την ελληνική κοινωνία, που έγραφε ότι ο λαϊκισμός «απαντά με τη φενάκη της πολιτικής βούλησης, με μια βουλησιαρχική έπαρση ότι η νέα εξουσία, καθ’ όσον λαϊκή άρα ανιδιοτελής, μπορεί «να λύσει το πρόβλημα», πώς θα χαρακτήριζε τα παιδαριώδη πυροτεχνήματα του λαϊκιστικού βολονταρισμού περί σκισίματος των μνημονίων με ένα ένα άρθρο, που αντικατέστησαν τις αναλύσεις και τα επιχειρήματα;

Κι όμως. Μόνον με την αριστοκρατική του στάση φαντάζει, με φόντο τη σημερινή αριστερά, ως αδάμας εις ρύγχος χοίρου, κατά πώς θα έλεγε ο Ροΐδης. Δεν είναι τα μνημόνια που κατέστρεψαν την αριστερά. Πάντα λάθη έκανε. Είναι το ήθος και το ύφος του αριστερού που επιμένει να μας θυμίζει ο Ελεφάντης. Ένα είδος αριστερού που εξέλιπε ανεπιστρεπτί.

Δ. Ν. Μαρωνίτης: Ο κλήρος της Αριστεράς

πηγή: www.tovima.gr

Για ευνόητους λόγους φιλόξενης επικαιρότητας προηγείται ένα απρόβλεπτο ποίημα επώνυμου μετανάστη που γεννήθηκε στην Αλβανία το 1994 και ύστερα από τρία χρόνια εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγά­λωσε. Το όνομά του είναι Ενο Αγκόλλι. Εγινε δεκτός με ολική υποτροφία στο Κολλέγιο Ανατόλια και εφεξής σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, μελετώντας αναλυτι­κή Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στο βρετανικό Κέιμπριτζ. Το προκείμενο ποίημα, μαζί με άλλα τριάντα δύο, εξίσου απρόβλεπτα, ανή­κει στην πρώτη ποιητική του συλλογή, που φέρει τον τίτλο Ποιητικό Αίτιο, και κυκλοφόρησε στις φιλόξενες Εκ­δόσεις Εντευκτηρίου. Τίτλος του: «Τα μαλακά ρολόγια»· οι παραλείψεις ση­μειώνονται:

«Η μνήμη. Πεθαίνει μόνο αυτός που ξεχνιέται. / Τα όνειρα που δεν περά­στηκαν σε κανένα μητρώο. Τα ιστορι­κά λάθη. [...] Οι δείχτες που χάνουν τη φορά τους. Η διεύθυνση της μνήμης που ακυρώνει τη ζωή [...].

Η μνήμη. Το αόρατο κέντρο περι­φοράς της. Η αλλοίωση. Η αλλοτρί­ωση. Οι άλλοι. / Και το εγώ / ανοξεί­δωτο, ηλεκτροφόρο, ανηφατικό. [...] / Η φίλη και οι φίλοι. / Η παθολογία του νου. [...]

Ο νευρώνας που εκτελεί τον οργα­σμό και ο ίδιος που παγιδεύει τον χρό­νο. Η φωτογραφία. Δειλή, επιφάνεια­κή, σχεδόν τυχαία. Σχεδόν. Η σκουριά, η καρδιά και μια εσπέρα. [...] Η μνήμη / Η μνήμη τίνος;».

Θα μπορούσε το ποίημα αυτό ενός εικοσάρη μετανάστη να είναι η ψήφος στις σημερινές εκλογές ενός ογδοντάρη και βάλε. Ο οποίος επιμένει στον κλήρο της Αριστεράς, που την έσπειρε μέσα του στα επτά του χρόνια το οι­κογενειακό περιβάλλον, καπνεργατικό στο σύνολό του. Τα υπόλοιπα είναι αναποφάσιστα λόγια για τη σημερι­νή εκλογική περίσταση· θέμα τους: η Αριστερά και οι αριστεροί στη μέγγε­νη μιας αμοιβαίας ερώτησης. Ποιος απαξιώνει στις μέρες μας ποιον; Οι αριστεροί την Αριστερά; Η Αριστερά τους αριστερούς;

Να θυμίσω πως η λέξη εμφανίζεται ήδη στον Ομηρο με διπλή σημασία: τοπική και ηθική. Το «επ' αριστερά» σημαίνει «προς την αριστερή μεριά της μάχης»· «αριστερός» πάει να πει «δυσοίωνος», «δύστροπος». Και οι δύο χρήσεις και σημασίες επιβίωσαν στα νεότερα χρόνια: το αριστερό χέ­ρι υστερεί απέναντι στο δεξί, και στο γράψιμο θεωρούνταν ώς χτες ακόμη κακοσήμαδο. Οι βουλευτές που κά­θονται στο κοινοβούλιο στα αριστερά του προέδρου ανήκουν στα αριστερά κόμματα, που θεωρούνται ακραία και ατίθασα. Οι δύο πάντως όροι (Αριστερά - αριστεροί) είναι και δεν είναι συνώνυμοι. Ο πρώτος συναιρεί τον δεύτερο, ο δεύ­τερος εξειδικεύει τον πρώτο. Συνάμα, η Αριστερά (αφηρημένο ουσιαστικό ενικού αριθμού) υπονοεί μια μορφή ηγεσίας που ορίζει και ρυθμίζει τις τύχες των πληθυντικών οπαδών της, κρατώντας και το δικαίωμα της αυτορρύθμισης. Επιλέγει τα μέτρα και τα μέσα της πολιτικής της παρέμβα­σης στον δημόσιο βίο και μπορεί να είναι σύννομη ή παραβατική, συνερ­γατική ή αντίπαλη, αναλόγως με το ισχύον κάθε φορά καθεστώς και τις εφαρμογές του.

Η πρόσφατη ιστορία της Αριστεράς στον τόπο μας παραμένει εν μέρει αχαρτογράφητη, μολονότι πλησιάζει μάλ­λον στο τέλος της. Με τον Τσίπρα του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ για δεύτερη φορά υποψήφιο πρωθυπουργό της χώρας, να γράφει ανυποψίαστος τον επίλογό της, που ενδέχεται να αποδειχτεί επικήδει­ος. Πρόκειται στην ουσία για πολιτική καμπή μεταξύ τραγωδίας και παρω­δίας, αυταπάρνησης και ιδιοτέλειας, γενναιότητας και φυγομαχίας.

Ο ίδιος πάντως ο Τσίπρας φαντασιώνεται τον εαυτό του προορισμένο πρωθυπουργό για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι έχει βρει το κόλπο να φέρνει τους άλλους σε αδιέ­ξοδο με τη μέθοδο του δούρειου ίππου. Παράδειγμα πρόσφατο ο τρόπος που εξεμαίευσε τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Δεκέμβρη, παγι­δεύοντας τον φίλαρχο Κουβέλη και τους περισσότερους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, ώστε να ματαιωθεί η εκλογή του Δήμα ως Προέδρου Δημοκρατίας, ενδεχόμε­νο που ίσως θα έδινε άλλη στροφή στα πολιτικά μας δρώμενα. Ετοιμος είναι εξάλλου να επαναλάβει τον ελιγμό του με τον Κουβέλη πάλι, ενόψει εκλογικής συνεργασίας της υπόλοιπης ΔΗΜΑΡ με το ΠαΣοΚ.

Ώς εδώ φτάνει και περισσεύει η μελαγχολική πρόγνωση για τις σημε­ρινές κρίσιμες εκλογές. Αλλάζοντας δρόμο, κλείνω με κάποιους στίχους του ίδιου μετανάστη ποιητή, με τον οποίο ξεκίνησα. Πρόκειται για τη δεύ­τερη στροφή από το πρώτο ποίημα της απρόβλεπτης συλλογής του, που όχι τυχαία επιγράφεται «Ποιητικό αίτιο»:

«Ω ξείν' αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι / άλλαξα γνώμη. / Παίρνω πίσω όλους τους στίχους, / όσα είπα και δεν είπα εδώ και χρόνια, / χρόνια της νιότης μου».

Βλάκας λαός

του Ανδρέα Πετρουλάκη

πηγή: http://www.protagon.gr

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ένας πολύ συμπαθητικός νέος, καμιά τριανταριά χρονών, και αν δεν διακινδύνευα τον σεξισμό θα τον έλεγα και ωραίο. Είναι εύλογο όμως λόγω ηλικίας να έχει περιορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, ή έστω, αν έχει ασυνήθιστα πολλές για την ηλικία του, οφείλει να είναι πιο συγκρατημένος και λιγότερο πατερναλιστικός (για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση μάλλον οικεία του). Είναι ασύμμετρο ένας σχετικά άπειρος πολιτικός να προεξοφλεί τον μειωμένο καταλογισμό για εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ψήφισαν Χρυσή Αυγή.

Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να έχουν και τα διπλά του χρόνια, περισσότερες εμπειρίες από εκείνον, ίσως και μεγαλύτερη μόρφωση, μπορεί και ισχυρότερη πεποίθηση για το δίκιο τους από τον κ. Σακελλαρίδη. Με ποιο δικαίωμα έχει την οίηση να τους θεωρεί παραπλανημένους επειδή έχει άλλη γνώμη και στάση ζωής από τη δική τους; Ασφαλώς έχει την πολιτική νομιμοποίηση να τους θεωρήσει φασίστες, ναζιστές, ρατσιστές, οπαδούς της βίας, και οτιδήποτε άλλο πηγάζει από την επιλογή τους να ψηφίσουν ένα κόμμα δολοφόνων. Αλλά αφελείς και παραπλανημένους όχι. Διότι το συμπέρασμα τότε είναι ότι εκείνος είναι  πιο έξυπνος από αυτούς, όχι ότι έχει δίκιο.

Είναι συχνή αυτή η στάση των κομμάτων, όταν οι επιλογές του λαού δεν ταιριάζουν με το δικό τους σενάριο, να υποτιμούν την κριτική του ικανότητα ακριβώς για να κρύψουν τα ελαττώματά του. Και έτσι συμβαίνει το παράδοξο, στην προσπάθειά τους να κολακέψουν και να αθωώσουν τον λαό την ίδια στιγμή να τον θεωρούν ανεπαρκή και ολιγόφρoνα. Μέχρι τώρα τα κόμματα της αριστεράς το έκαναν σε άλλα πεδία. Θεωρούσαν ας πούμε ότι για το πελατειακό κράτος που στήθηκε στη μεταπολίτευση έφταιγαν μόνο οι υπουργοί και όχι ο λαός που συνωστιζόταν στα γραφεία τους για την ανταλλαγή διορισμού με ψήφους. Για τις μαϊμού συντάξεις έφταιγαν μόνο αυτοί που τις πλήρωναν και όχι αυτοί που διαιώνιζαν τους παππούδες τους. Για τη διαφθορά στο δημόσιο έφταιγαν μόνο πολιτικά πρόσωπα και όχι οι χιλιάδες υπάλληλοι σε εφορίες, πολεοδομίες και αλλού. Για το παράλογο φούσκωμα δανείων και καρτών έφταιγαν μόνο οι Τράπεζες που τις έδιναν και όχι αυτοί που τις ζητούσαν. Για την έκρηξη του καταναλωτισμού έφταιγε μόνο το ΚΛΙΚ. Για το χάλι της Παιδείας φταίνε μόνο οι 25 υπουργοί της μεταπολίτευσης και καθόλου οι συνδικαλιστές, καθηγητές, φοιτητές. Ακόμα και για τη φοροδιαφυγή διστάζουν να μιλήσουν και υπονοούν ότι αφορά μόνο τους πολύ πλούσιους. Ο λαός πάντα αθώος και πάντα θύμα, αγαθιάρης δηλαδή.

Δυστυχώς η αριστερά επέκτεινε το ρεπερτόριό της και σε μια περιοχή που μέχρι τώρα ψηφοθηρούσε (ασυστόλως και απροκάλυπτα) μόνο η δεξιά. Στην αθωότητα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Εδώ πια φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με βλάκες ολκής. Βλέπουν τάγματα εφόδου και νομίζουν ότι είναι το καρναβάλι του Μοσχάτου, βλέπουν ναζιστικούς χαιρετισμούς και νομίζουν ότι ξύνουν τη μασχάλη τους , βλέπουν ξυραφιές σε μαύρα  δέρματα και νομίζουν ότι είναι δερμογραφισμοί της αγίας του Αιγάλεω, βλέπουν νεκρούς στο πεζοδρόμιο και νομίζουν ότι τους πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά της αγαπημένης τους.

Ειλικρινά δεν σκοπεύω καθόλου να επιχειρηματολογήσω για το αυτονόητο μετά από αυτά που είδαμε την τελευταία διετία. Όποιος θέλει να εκτονώσει τον θυμό του για το μνημόνιο, τη φτώχεια, την αδικία, ακόμα και τον φόβο του για τους δρόμους της γειτονιάς του, έχει και άλλα κόμματα να το κάνει.΄Οποιος ψηφίζει Χ.Α. κυρίως εκτονώνει τη μέσα του βία.

Εμένα με απασχολεί η παρεξήγηση του λαού περιορισμένης ευθύνης. Ας τους πει κάποιος ότι ο λαός δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι ανεύθυνος άρχων. Ο λαός είναι κυρίαρχος, δηλαδή υπεύθυνος. Δεν γίνεται να είναι και κυρίαρχος και ανήλικος, και σοφός και αφελής, και παντοδύναμος και θύμα, και υπέροχος και παραπλανημένος και δημοκρατικός και ψηφόφορος φασιστών, και περήφανος και χειραγωγημένος. Δεν γίνεται προεκλογικά ο λαός να «ξέρει  π ά ρ α  π ο λ ύ  καλά» και μετεκλογικά να μην ξέρει. Όταν τα κλισέ συναντούν τα αντίθετά τους κονιορτοποιούνται. Ο λαός είναι πριν από όλα ένα σύνολο ατομικών ευθυνών, ένα σύνολο πολιτών που για τις επιλογές τους, όσο άθλιες και αν είναι, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Ελαφρυντικά ο λαός έχει μόνο όταν τον κρατούν στο σκοτάδι, όταν του κρύβουν την αλήθεια. Στην περίπτωση όμως της Χρυσής Αυγής ο λαός  ξέρει όσα και ο κ. Σακελλαρίδης.